Drogę przez las pokonywałam w najszybszym dla siebie tempie. Mogłam oczywiście skorzystać z samochodu, jednego z wielu, ale nie byłam w stanie. Moje ciało nadal przypominało galaretę. W lesie panował półmrok i krajobraz otaczający mnie zdawał się złowrogi. Dopiero po dziesięciu minutach marszu i ciągłego potykania się o konary drzew zdałam sobie sprawę, że popełniłam wielki błąd wybierając się na ten spacerek. Byłam zmarznięta, przestraszona i nie miałam bladego pojęcia gdzie się znajdowałam. Zabłądziłam. Czy nie mogłam najpierw pomyśleć, że opuściła mnie już zdolność fenomenalnej orientacji topograficznej? Że moje ciało będzie reagowało na niską temperaturę i deszcz, który zaczął padać jakby na złość wszystkiemu. Oddychanie przychodziło mi z wielkim trudem, postanowiłam odpocząć i przystanęłam pod wielkim świerkiem. Drżałam z zimna zastanawiając się co dalej?! Mogłam zacząć wzywać pomoc, a mój ukochany na pewno pojawiłby się przy mnie w mgnieniu oka. Z drugiej strony miałam świadomość, że wówczas zapewne nie pozwolono by mi samej spacerować po lesie, w ogóle wychodzić bez osobistej ochrony w postaci Emmetta lub Jaspera. Na to nie mogłam sobie pozwolić! Już i tak traktowano mnie jak małe dziecko potrzebujące ciągłego nadzoru. Zamknęłam oczy by móc skoncentrować się na myślach dotyczących mojego ewentualnego powrotu, starałam się odświeżyć w głowie trasę jaką pokonałam. Równie dobrze mogłam wynaleźć jakieś nowe równanie matematyczne. Byłam skazana na porażkę, w dodatku na tą bardzo gorzką. Sceneria otaczająca mnie doprowadzała wprost do ataku paniki, przypominała o chwilach grozy i wielu rzeczach których wolałam wówczas nawet nie wspominać. W ostatnim przypływie rozsądnego myślenia uświadomiłam sobie, że mam przy sobie telefon komórkowy. Rosalie była moim ostatnim i jedynym zresztą kołem ratunkowym. .

Osłony, i to natychmiast.. – Tak. Jego koszula porwała się poprzedniej nocy, a dżinsy nadal są brudne.. Ale się nie poruszyła. Powoli zaczęłam oddychać swobodniej. Mój puls zwolnił, a napięcie wampirzycy opadło. Odetchnęłam głęboko, jej oczy nie były już tak intensywnie czarne. Odrzuciłam włosy z twarzy i udałam, że myję ręce, a Ivy osunęła się na krzesło przy stole. Strach pobudzał jej głód, a ja go jej nieświadomie dostarczałam.. Panterami nazywaliśmy lwy górskie. Jasne, w okolicy nie ma żadnych gór, ale pantery – przez najstarszych mieszkańców nazywane „pantierami” – żyły też na niżej położonych terenach. O ile wiedziałam, jedynym miejscem, w którym można było znaleźć dzikie pantery, była Floryda, a liczba żyjących osobników spadała i wahała się na granicy wymarcia gatunku. Nie przedstawiono żadnych solidnych dowodów na to, że przez ostatnie pięćdziesiąt lat (plus-minus jakaś dekada) w Luizjanie żyły pantery.. Zrobić to w domu.. Zgasiłam silnik..

Kategorie

Dodane

Losowe:

Najlepsze: